خورشید

جنگ با تمام بدیهایش برای ملت ما یک نعمت الهی بود و مکتبخانه عشاق شده بود و فقط درس عشق و اخلاص را یاد می داد نه چیز دیگری و کسانیکه که فرهنگ جنگ و شهادت را زیر سوال می برند، شرمنده شهدا خواهند بود.

همه کارهای که در جبهه انجام می شد چه از تدارکاتچی تا خط مقدم همه بوی عشق و از روی اخلاص بود و به قول بچه های رزمنده صلواتی...

آنروزها اجرت تمام خدمات و زحمات رزمندگان، فرستادن صلوات بود که پیش از همه اختصاص به وجود مقدس حضرت امام و سلامتی ایشان داشت و درجه بعد پیروزی رزمندگان.

همه چیز برای آن افراد رنگ و بوی خدایی داشت. کوچک ترین کاری که می کردند سعی داشتند خدا را در نظر داشته باشند و اخلاص عملی را پیاده کنند 

پیرزوی های هم که ملت عزیز ایران داشته است مرهون خون شهیدان و اعمال با اخلاص رزمندگان دفاع مقدس بود.

رزمندگان اسلام، چه فرماندهان و چه نیروها، مجاهدت و جنگ در راه خدا را از عوامل مهم معنوی در پیروزی های خود به حساب می آوردند و همدیگر را همواره به اخلاص فرا می خواندند.

جبهه های جنگ مملّو از اخلاص رزمندگانی بود که از شهرت دنیا گریزان بودند.

«شب عملیات بود گردان به میدان مین رسید وقت تنگ بود و به یک شهادت طلب برای باز کردن میدان مین نیاز بود هشت نفر داوظلب شدند. احمد گفت: قرعه کشی می کنیم من اسامی را می نویسم هر کس اسمش درآمد همه باید قبول کنند. یک نفر بی طرف یک کاغذ از دست احمد بیرون کشید نام احمد روی آن بود احمد سریع به سمت میدان رفت و گفت من برنده شدم مرا حلال کنید و دقایقی بعد انفجار و.... دوست احمد به جنازه او نزدیک شد دستش هنوز بسته بود دستش را باز کرد کاغذهای اسامی قرعه بود. خدای من! فقط یک اسم بود «احمد».

این گوشه ای از اخلاص انسانهای بود که در هشت سال جنگ از اسلام و میهن دفاع می کردند. به گونه ای که انسانهای مادی! نمی توانند این مسائل را هضم کنند چون در توهمات دنیوی خویش مشغولند.

مربی اسرائیلی در کلاس تحلیل جنگ هشت ساله وقتی به این موارد می رسد به شاگردهای نظامی خود می گفت: نمیدانم چگونه این موارد را برای شما توضیح دهم که بفهمید.

و وظیفه همه ما امروز این باشد که فرهنگ ایمان و اخلاص رزمندگان عزیز را در جامعه احیاء کنیم تا در گذر زمان به فراموشی سپرده نشود.

کاش این اخلاص ها در وجود همه ما در مسیر زندگی پیاده شود.

بر روح تمامی شهیدان و امام شهیدان صلوات: «اللهم صل علی محمد و آل محمد»