براساس اسنادومدارک تاریخی آن زمان به یقین می توان ادعاکردکه دورۀ خلافت ناصر اوج حضور شیعیان در ساختار قدرت وحکومت عباسیان بوده است ودرهیچ زمان دیگری چنین حضور پررنگینداشته یعنی ازسفاح تاالمستعصم بالله(۱۳۲تا۶۵۶) زیرادراین زمان شیعیان از وزارت تا دیگرمنصب های حکومتی دراختیارداشتند ودر تمام مناصب های سیاسی،اداری،امنیتی ونظامی حضور چشم گیری داشتند.که به برخی ازآنها پرداخته می شوددرحالی که دردوره های قبلی معمولاًشیعیان درحاشیه وازکارهای سیاسی واداری دوربودند .
۱-وزارت ابن قصاب:
ابوالفضل محمدبن علی بن احمدالقصاب، ملقب به مؤید الدین، اصالتاً ایرانی واهل شیراز بود ولی چون پدرش دربغداد قصاب بود به او ابن قصاب گفته می شد.ابن قصاب بعد از تحصیلات توانست وارد دستگاه خلافت شود. سال ورود او به بغداد۵۸۴ق بوده است. ابتدا در«دیوان انشاء» مشغول شد وسپس به نیابت وزارت رسید.( ) وی آنقدر توانا بود که توانست ناصر رادر مقابل نهاد سلطنت سلجوقیان با تمام نیرو یاری کند تاجایی که می توان احیای قدرت خلافت عباسی در زمان ناصر مدیون وزیران شیعی چون ابن قصاب ومؤیدالدین قمی دانست. ابن قصاب در سال۵۸۷ق از سوی خلیفه عازم خوزستان شد.زیرا دراین زمان امیر شمله ترکمان، فرمان روای خوزستان از دنیا رفته بود ومیان فرزندانش برسر قدرت اختلاف بود.