هشام بن حكم گويد: امام صادق عليه السلام به زنديقى كه پرسيد: پيغمبران و رسولان را از چه راه ثابت مى كنى؟ فرمود: چون ثابت كرديم كه ما آفريننده ای  داريم كه از ما و تمام مخلوق برتر و با حكمت و رفعت است و درست نیست  كه مخلوقش او را ببينند و لمس كنند و بى واسطه با يكديگر برخورد و مباحثه كنند، ثابت شد كه براى او سفيرانى   وپیامبرانی در ميان خلقش باشند كه خواست او را (خدا) براى مخلوق و بندگانش بيان كنند و ايشان را به انچه که برایشان مصلحت است  و منافعشان و انچیزی که موجب نابودیشان می شود رهبرى نمايند، پس وجود امر و نهى كنندگان و تقرير نمايندگان از طرف خداى حكيم دانا در ميان خلقش ثابت گشت و ايشان همان پيغمبران و برگزيده هاى خلق او باشند، حكيمانى هستند كه به حكمت تربيت شده و به حكمت مبعوث گشته اند، با آنكه ازلحاظ جسمانی مثل مردم عادی هستند ولی در احوال و اخلاق شريك ايشان نباشند. از جانب خداى حكيم دانا به حكمت مؤيد باشند، سپس آمدن پيغمبران در هر عصر و زمانى بسبب دلایل و براهيتى كه آوردند ثابت شود، تا زمين خدا از حجتى كه بر راستی  گفتار ومجوز  عدالتش نشانه اى داشته باشد، خالى نماند