خورشید

دولت بنی مزيد دولت «بنی مزيد» نمونه ای از نقش حضور شيعيان«بنی مزيد» از

 «بنی اسد» شاخه ای از قبايل مصر بود.([1]) مهمترين اقامتگاه های آن ها از آبادان

 تا كوفه بود كه مناطق«واقصه»، «شقوق»، «زباله» «تاع» و «نعمانيه» را در بر

می گرفت. اين مناطق به دليل قرارگرفتن درمسيرجاده های تجاری و

كاروان های عبور حجاج از اهميت زيادی برخوردار بود.([2]) قبيله «بنی اسد» شيعه بودند و

«بنی عاضر» شاخه ای از اين قبيله بودند كه شهدای كربلا را به خاك سپردند.([3])

 وقتی آل بويه توانستند بر بغداد مسلط شوند قلمرو بنی اسد هم تحت تسلط آن ها

قرار گرفت. اين گروه از قدرت نظامی برخوردار بودند كه مورد توجه آل بويه بود.

 همچنين به دلیل اشتراك مذهبی كه با آل بويه داشتند موجب قدرت گيری آنها نیز شد.

 اوايل قرن پنجم آغاز قدرت گرفتن «بنی اسد» به رهبری ابوالحسن علی بن مزيد،

ملقب به سناء الدوله بود. در این زمان قبايل غارتگر عرب از ضعف آل بويه استفاده كردند،

 به چپاول وغارت روی آوردند، بخصوص قبيله «بنی خفاجه» كه شاخه ای از

 «بنی عقيل» بودند.([4])آنها راه كاروان حجاج را می بستند به همین خاطربودكه

علی بن مزيد آنها را سركوب كرد وبه اين خاطر نامش مطرح گرديد و

 زمينه قدرت گرفتن او وآل مزيد را فراهم كرد.([5])

در سال 408ق سناء الدوله درگذشت. او پايه گذار دولت «بنی مزيد» بود وآل بويه هم پسر او

 ابوالاغر ملقب به نورالدوله را به جای او منصوب كرد.([6])

 در واقع او مؤسس وبنيانگذار واقعی دولت «بنی مزيد» بود حکومت محلی که توانست

 تا يك قرن ونيم دوام بياورد ودر وضعيت شيعيان منطقه وبغداد منشأ اثر باشد.

[1]- قلقشندی، نهاية الارب فی معرفة انساب العرب، ص39.

[2]- يعقوبی، البلدان، ص90و91.

 [3]- مسعودی، مروج الذهب، ج2،ص66.

[4]- قلقشندی، نهاية الارب فی معرفة انساب العرب، ص332-337.

[5]-  ابن خلدون، العبر تا تاريخ ابن خلدون، ج3،ص142.

[6]- ابن اثیر،  الكامل، فی التاريخ، ج16، ص24و25.