نخستین بار گفتش کز کجائى                            بگفت از دار ملک آشنائى

بگفت آنجا به صنعت در چه کوشند                   بگفت انده خرند و جان فروشند

بگفتا جان فروشى در ادب نیست                       بگفت از عشقبازان این عجب نیست

بگفت از دل شدى عاشق بدینسان؟                     بگفت از دل تو مى گوئى من از جان

بگفتا عشق شیرین بر تو چونست                       بگفت از جان شیرینم فزونست

بگفتا هر شبش بینى چو مهتاب                          بگفت آرى چو خواب آید کجا خواب

بگفتا دل ز مهرش کى کنى پاک                        بگفت آنگه که باشم خفته در خاک

بگفتا گر خرامى در سرایش                             بگفت اندازم این سر زیر پایش

بگفتا گر کند چشم تو را ریش                           بگفت این چشم دیگر دارمش پیش

بگفتا گر نیابى سوى او راه                             بگفت از دور شاید دید در ماه

بگفتا گر بخواهد هر چه دارى                         بگفت این از خدا خواهم به زارى

بگفتا دوستیش از طبع بگذار                          بگفت از دوستان ناید چنین کار

بگفت آسوده شو کاین کار خامست                  بگفت آسودگى بر من حرامست

بگفتا رو صبورى کن در این درد                     بگفت از جان صبورى چون توان کرد

بگفت از صبر کردن کس خجل نیست               بگفت این دل تو اند کرد دل نیست

بگفت از عشق کارت سخت زارست                 بگفت از عاشقى خوشتر چه کارست

بگفتا در غمش مى ترسى از کس                     بگفت از محنت هجران او بس

بگفتا چونى از عشق جمالش                           بگفت آن، کس نداند جز خیالش

بگفت از دل جدا کن عشق شیرین                     بگفتا چون زیم بى جان شیرین

بگفت او آن من شد زو مکن یاد                        بگفت این کى کند بیچاره فرهاد

بگفت ار من کنم در وى نگاهى                         بگفت آفاق را سوزم به آهى

چو عاجز گشت خسرو در جوابش                    نیامد بیش پرسیدن صوابش

به یاران گفت کز خاکى و آبى                          ندیدم کس بدین حاضر جوابى