«پاراچنار» ... اينجا شيعه بودن حرام است
«پاراچنار»، غزهاي در همين نزديكي:
به گزارش جهان به نقل از پنجره، در گوشهاي از اين دنيا و در منطقهاي به نام پاراچنار ممكن است هرلحظه جلوی درِ خانهتان يك مين سبز شود و پایتان روی آن برود. خارجشدن از شهر و سفر به شهري ديگر، هزينهاي بَس گزاف به قيمت جان دارد؛ آنهم از نوع ازدستدادن سر و مُثله شدن. حفظ جان با خودتان است. در پاراچنار گويي جمهوري اسلامي كوچكي شكل گرفته است. مردم اين منطقه خود را فرزندان انقلاب اسلامي ميدانند و هروقت نام رهبري میآید، چنان منقلب میشوند که قابل وصف نیست. اما گويا در پاراچنار دست همه دشمنان شيعيان در يك كاسه است تا مقاومت شيعيان را بشكنند؛ از آمريكا و اسرائيل گرفته تا عربستان و سرويسهاي اطلاعاتي بسياري از كشورهاي ديگر.
پاراچنار كجاست؟
«پاراچنار» نام منطقهای است در پاکستان که در محاصره طالبان است و اگر چارهای برای آن اندیشیده نشود، سرنوشتی همچون غزه در انتظار آنجاست. در پاراچنار حكم مرگ شيعه را امضا كردهاند.
مردم ایران شاید ندانند در نقطهای از جهان، مردمی با سربند «یاحسین» به جهاد میروند و دیوارهاي مساجد را با عکسهای امام (رحمتاللهعليه)، شهید بهشتی، شهید همت، شهيد آويني، شهید مطهری و... تزیین میکنند. و مردم ايران شايد ندانند این منطقه در پاکستان به «ایران کوچک» معروف است.
پاراچناريها چگونه با انقلاب آشنا شدند؟
شهيد سيدعارف حسين الحسيني از شاگردان امام خميني (رحمتاللهعلیه) بعد از انقلاب اسلامي رهبري شيعيان پاكستان را بر عهده داشت. او در نجف با امام خميني (رحمتاللهعليه) آشنا شد. شهيدحسيني بهخاطر حضور سرسختانهاش در مبارزات عليه رژیم بعث حاکم بر عراق، از این کشور اخراج شد و به قم آمد. اما او در ايران هم دست از مبارزه نكشيد و مشارکتش در مبارزات علیه رژيم پهلوی، موجب اخراجش از ايران شد. سيدعارف حسين الحسيني در سال ۱۳۶۳ با حكم امام (رحمتاللهعليه) بهعنوان نماینده ايشان در پاکستان منصوب شد و در جایگاه رهبری شیعیان پاکستان قرار گرفت. منشأ انقلابیشدن مردم منطقه پاراچنار، اقدامات شهید حسینی است. او سرانجام در ۱۴ مرداد ۱۳۶۷، در شهر پیشاور هدف گلوله قرار گرفت و شهيد شد. پيكرش در روستای «پیوار»، از توابع پاراچنار به خاك سپرده شد كه اكنون مهمترین زیارتگاه شیعیان پاکستان است.
آغاز ماجرا:
پاراچنار از سال ۲۰۰۷ در محاصره طالبان و همپیمانان بومی آن قرار گرفته است. اوایل اهلسنت هیچ مشکلی با طالبان نداشتند، اما بعد از مدتي آنها هم از كارهاي طالبان به ستوه آمدند.
پس از آنکه طالبان از جنوب به شمال -یعنی پاراچنار - منتقل شد، شیعیان تحت فشار قرار گرفتند. طی چندين درگیری، صدها تن از شخصیتهای برتر شيعيان توسط طالبان به شهادت رسيدند. اما از آنجايي که شیعیان زیر بار سلطه نرفتند، طالبان دسیسههایی را توسط برخي از طرفدارانش به راه انداخت. در آخرين اقدام طالبان، بهدنبال اهانت وهابیون به مقدسات شیعیان كه در قالب يك راهپیمایی علیه امام حسین (عليهالسلام) و در تأیید یزید به تاريخ ۱۲ ربیعالأول (آوریل ۲۰۰۷) صورت گرفت، شیعیان به نماینده سیاسی دولت مراجعه کرده و خواستار توقف این اقدامات شدند و ضربالأجلي پنجروزه را براي پيگيري دولت مشخص كردند. پنج روز بعد كه مصادف هفدهم ربيعالأول و روز ولادت حضرت رسول (صلياللهعليهوآلهوسلم) بود، شيعيان با ملاحظه عدم پيگيري دولت درباره اهانتهاي طالبان، دست به تجمع مقابل يكي از مساجد دشمنان زدند و سلفيها كه منتظر چنين فرصتي بودند، از منارههاي مسجد شروع تيراندازي كردند و همچنين شهر را هم خمپارهباران كردند. شيعيان هم با مشاهده چنين وضعيتي، به يكباره «ياعلي» گفته و آنها را از شهر بيرون كردند.
پاراچنار در حصر:
مهمترين مشكل شيعيان پاراچنار، محاصره شدن از همهطرف توسط نيروهاي طالبان و سلفيهاست. اين شهر هماننده غزه در حصر كامل است و با توجه به درگيريهاي صورتگرفته از سال ۲۰۰۷ تاكنون بيش از هزار و ۶۰۰ نفر از شيعيان شهيد و ۶ هزار نفر نيز مجروح شدهاند. طالبان راههاي منتهي به شهر پاراچنار را محاصره كرده و هركسي را كه بخواهد وارد و يا خارج شود، ميكشد. مسافران شیعه با عبور از استانهای مختلف افغانستان و با صرف هزينههاي چندبرابر كه خالي از خطر هم نيست، خود را به پیشاور میرسانند. مردم وقتی صبح برای رفتن بهدنبال رزق و روزی از خانه بیرون میروند، هنوز بسمالله نگفته ممكن است پايشان روي مين برود. آنها اگرچه بالأخره بهنحوي مايحتاج غذاييشان را تأمين ميكنند، اما مسئله اينجاست كه بهخاطر محاصره، مواد غذايي گهگاهي از افغانستان وارد پاراچنار ميشود، با قيمتهاي بسيارگران در اختيار شيعيان قرار ميگيرد.
درحالحاضر بيش از سه سال است که راههای اصلی ورود غذا و دارو بر ساکنان این منطقه بسته شده و حتي مواد دارویی و يا حتی كپسول اکسیژن و ابزارها و داروی بیهوشی هم در بیمارستان مرکزی وجود ندارد؛ بيمارستاني كه پزشکانش هم انگشتشمارند. جان باختن كودكان كم سن و سال بهخاطر نبودن دارو به امري عادي تبديل شده؛ خبرهای مرگ و میر اين کودکان معمولا هيچگاه به بیرون درز نمیکند...
حال با اين اوصاف بايد ديد روند درگيريهاي اين منطقه بر اساس خواست سرويس اطلاعاتي ارتش پاكستان و كشورهاي غربي پيش خواهد رفت و يا اينكه امت اسلام كاري براي اين مسئله خواهد كرد.
صفحه ی فیس بوکم :