رابطه ی شيعيان بغداد با اهل سنت دراین بخش به  بررسي رابطه ی اهل سنت بغدادوشیعان 

می پردازیم. مهم ترين مركزتجمع شيعيان بغداد محله كرخ بودکه دارای جمعیتی نسبتاٌ

 زیاد و درگيری ها ی عمده ميان اهالی اين محله با اهل سنت، كه در ديگر مناطق بغداد

 ساكن بودندمثل باب البصره و مکانهای دیگراتفاق می افتاد، به دفعات موجب

 جنگ های خونين وغارت محله ها می شد. اين درگيری ها در زمان آل بويه اوج

 گرفت؛ زیرا آل بويه وشيعيان بغداد شعائر شيعی را آشكار كردند واین امر موجب

 بروز واكنش از سوی اهل سنت گرديد واين درگيری ها در اواخر دوره آل بويه 

بسيار شديدومستمربود.اما در زمان حاکمیت سلجوقيان بر بغداد؛شيعيان در وضعیت 

جديدی قرار گرفتند؛ زيرا سلجوقيان از اهل سنت حمايت می كردند که با خلفای عباسی

 در زمينه ی مذهبی همسوو همگرایش بودند. شيعيان «كرخ»ودیگرمحلات همانگونه

 كه قبلاً ذكر شد، در ابتدای ورود طغرل به بغداد از او حمايت كردند ولی بعد از 

طغيان بساسيری وحمايت شيعيان از او،طغرل سياستی خشن وتند نسبت به شيعيان

 اتخاذ كرد ودستور داد شعائر شيعی برچیده شود ونسبت به شيعيان سخت گيری نمایند 

ولی اختلافات شيعه واهل سنت بغداد ريشه در اختلافات مذهبی آنها داشت كه از 

دوران آل بويه به اوج خود رسيده بود ودر اين زمان ها كماكان ادامه داشت هرچند 

هرگز مانند قبل نبود، به این دلیل که شيعيان دراین زمان هيچ قدرت سياسی نداشتند

 تا از آن برای فشار بر رقيب استفاده نمایند، امّا اهل سنت هم از حمايت خلفای عباسی

 وهم حاکمان سلجوقی  برخوردار بودند. با توجه به اين وضعيت شيعيان بيشتر به مدارا، 

خويشتن داری، سازش وتقيه روی می آوردند زیرا راهی جز این روش نداشتتند  با اين

 حال درگيری هايی گزارش شده است كه به برخی اشاره می شود. براساس گزارش 

ابن اثیر:« در سال478ق ميان مردم«كرخ» وساير محلات بغداد درگيری رخ داد كه

 منجر به آتش سوزی در كرخ شد. وزيرخليفه، ابوشجاع،گروهی از سپاهيان را اعزام 

كرد تا از جنگ وخون ريزی جلوگيری كند ولی موفق نشد و دامنه فتنه گسترده گرديد

 كه خسارات زيادی درپی داشت.»( 1)

 [1] - ابن اثير،الكامل فی التاريخ،ج17،ص121.