خورشید

بغض های  تلخ  بین  روز  گلویم را  فشار میدهد چشم هایم  سرخ  شده  . دست هایم  می  لرزد سعی میکنم  کسی گریه ام را  نبیند فرزندانم  نیز دیوانه  خواندن  مرا شب  نزدیک  است  . انتظارش  را  میکشم زمانی  برای  ترکیدن   بغضم شب  گریه های  بیصدا چه قدر  شب  ها  که  صدای  هق  هق م را  کسی  نشنید پنجره  اتاقم را باز  میکنم رایحه  پیراهنش   مشامم را  نوازش  میکنه امشب  بینا  خواهم  شد و چاه   نیز با  من   گریه  میکند مدت  مدیدی  ست  من  و چاه  و  کلبه   ترانه   صبر جمیل  می سراییم و امشب  شب  وداع  من  و کلبه  احزان ا ست