از کتاب «کافی»  نقل است از جابر بن یزید جعفی (ره) ، از امام باقر (ع) :

   جابر گوید : حضرت امام محمد باقر (ع) به من فرمود: ای جابر آیا برای تشیع همین بس است که کسی ادعا کند محبت ما اهل بیت را ؟ سوگند به خدا که شیعیان ما نیستند مگر افرادی که تقوای خدا پیشه گیرند و او را اطاعت کنند . شیعیان ما شناخته  نمی شوند مگر به تواضع و خشوع دل ،‌ نگاهداری امانت ، و به زیاد یاد خدا کردن ،‌ و به زیاد روزه گرفتن ،‌ و نماز خواند ،‌ و احسان به پدر و مادر نمودن ، و مراعات فقرای از همسایگان را نمودن ،‌ و از حال آنها با خبر بودن ، و از حال مسکینان و قرض داران و یتیمان با اطلاع بودن ، و به آنها رسیدگی کردن ،‌ و در گفتار از راستی تجاوز نکردن ، و تلاوت قرآن  کردن و زبان را از گفتگوی با مردم مگر چیزهایی که راجع به خیر آنها است بازداشتن ،‌ و افراد امین و مورد اعتماد اقوام خود بودن در همه چیزها.

جابر گوید : عرض کردم ای فرزند رسول خدا ما در امروز کسی را به این صفت که بیان می فرمائی نمی شناسیم . حضرت فرمود : ای جابر آراء و مذاهب فکر تو را خراب نکند و تو را در شک در نیاورد . آیا برای انسان همین قدر کافی است که بگوید : من رسول خدا را دوست دارم – با آنکه معلوم است که رسول خدااز علی بهتر است – در صورتی که عمل به سنت رسول خدا نکند این محبت و دوستی برای او فایده ای ندارد . بنابراین تقوای خدا پیشه سازید ، و به آنچه خدا فرموده عمل بنمائید . بین خدا و کسی قرابت و خویشاوندی نیست ، محبوبترین بندگان در نزد خدا پرهیزکارترین آنهاست ، و عامل ترین آنها به دستورات خدا. ای جابر سوگند به خدا بنده ای نمی تواند به خدا نزدیک گردد مگر به فرمانبرداری از اوامر او ،‌ و با ما چنین قدرت و اختیاری نیست که کسی را از آتش بری سازیم ، و هیچ  بنده ای بر خدا نمی تواند حجتی اقامه کند . کسی که مطیع خدا باشد او دوست ماست ،‌ و کسی که گناه کند او دشمن ماست ، و کسی را قدرتی نیست که به ولایت ما برسد مگر به عمل صالح و اجتناب از افعال ناپسند.

سلیمان بن مهران اَعمَش گوید : من بر حضرت جعفربن محمد امام صادق (ع) وارد شدم و در نزد آن حضرت جماعتی از شیعیان بودند و آن حضرت به آنها می فرمود: ای جماعت شیعه ! شما همیشه با کردار پسندیده و افعال شایسته زینت ما باشید به طوری که هر کس شما را ببیند و اخلاق ستوده شما را مشاهده کند به ما نزدیک گردد ، و تحسین و تمجید نماید . و هیچگاه موجب بدنامی ما نشوید که به کردار زشت خود ،‌ مردم ، مارا هم که معلم شما هستیم بد بدانند ، و از دین خدا منحرف شوند . زبانهای خود را از گفتار بیجا و بی فائده حفظ کنید ، و از افشای سر خودداری نمائید ، و از زیاده گوئی و کلام زشت و طعن و سَب و شتم و لَمزوهَمز جلوگیری کنید.

مهزم می گوید : بر حضرت امام جعفر صادق (ع) وارد شدم و سخن از شیعه به میان آوردم حضرت فرمود : ای مهزم شیعه آن کسی است که صدایش از گوشش تجاوز نکند ( کنایه از آنکه با مردم به تندی و خشونت سخن نگوید ) ،‌ و غصه و تعب او از بدنش نگذرد ، ( کنایه از آنکه بار و اندوه خود را بر دیگران تحمیل نکند ) ، و دشمن ما را دوست و دوست ما را دشمن نگیرد ، و با افرادی که درباره ما غلو می کنند مجالست ننماید ، و مانند سگ صدای خود را بلند نکند ، و مانند کلاغ در جمع آوری مال طمع نورزد ، و از مردم چیزی نطلبد گرچه از گرسنگی بمیرد  ،‌ و از مردم غافل دنیا پسند دوری کند ، و گفتار همه آنان یکی باشد گر چه در مکانهای نختلف زندگی کنند ،‌ ( و مردمی بی سرو صدا و بی هوا و آشوب به طوری که ) اگر غائب شوند کسی سراغ آنها را نگیرد ، و اگر حضور داشته باشند کسی به آنها التفات نکند، و چون زن خواهند به آنها ندهند ، از دنیا خارج شوند و حاجتهای آنان در سینه هاشان باشد ، اگر با  مؤمنی برخورد کنند او را گرامی دارند ،‌و اگر با کافری ملاقات کنند از او دوری گزینند ، و اگر حاجتمندی بدانها روی آورد او را مورد رحمت خود قرار دهند ،‌ و در اموال خود بین برادران ایمانی خود مواسات کنند.