خورشید

دیگر  از  خودش  هم  خسته  شده  بود  .

اطرافش  را نگاهی  کرد  .

دنیا  زندانی  شده  بود  و  تن مجروحش  را  آزار میداد .

بغض گلویش  را  می فشرد  و سینه ش  در حال  سوختن .

همهمه  مردم  خاری  شده  بود

سکوتی  شگرفت  میخواست  برای  دلش

پیله ای  نیازش  بود .

پیله ی  طنید تا رها شود از  مردم .

خلوت  گزیده  شده  بود  . ارامشی  داشت  وصف نشدنی

ناگاه پیله هم  برایش  قفسی شد .

با خویشتن گفت  رهاییدن  کار  نیکی ست .

درید پیله را . رها شد  از  این قفس

و چه  زیبا شده بود  . پروانه ای بود  و دیگر  کرم ابریشم   نه

شعری از ستاره خانوم تقدیم  به  لیلا  تهرانی