کِذب حدیث «یا فاطمه ان الله یغضب لغضبک...»!!!

سوال :آیا طبق گقته ابن تیمیه، روایت «یا فاطمه ان الله یغضب لغضبک»،جعلى و ساختگى است؟!!

پاسخ : ابن تیمیه مى گوید:

روایت منقول از پیامبر(صلى الله علیه وآله): «یا فاطمةُ إنّ اللهَ یَغضِبُ لِغَضَبِکِ و یَرضى لِرضاکِ»؛ (اى فاطمه! خدا به سبب غضب تو غضبناک و با رضایت تو راضى مى شود)، دروغ است. راویان، این حدیث را از پیامبر نقل نکرده اند، و در کتاب هاى معروف حدیث نمى توان آن را یافت، و سند صحیح و یا مقبولى که به پیامبر برسد، ندارد.(1)
در جواب مى گوییم: اى کاش مى دانستم که چه چیزى او را در این پرتگاه نابودى انداخته است؟! آیا جهل بى پایان و آگاهى اندکش از کتاب هاى حدیث، به گونه اى که او را مجبور مى سازد هر حدیثى را که او ندید تکذیب نماید؟! و یا کینه نکبت بارش نسبت به خاندان وحى، که سبب مى شود فضایل آنان را مورد تاخت و تاز قرار دهد؟! به نظر مى آید هر دو بیمارى در وجود او ریشه دوانده است.
[عامل دیگری که باعث شده امثال ابن تیمیه این حدیث را تکذیب کنند احتمالا پیامدهایی است که با این حدیث گرفتار آن می شوند و آن غضب و ناراحتی فاطمه(علیها السلام) نسبت به خلیفه اول است که مشروعیت خلافتش را زیر سؤال می برد، لذا صلاح خود را در انکار حدیث دانسته اند و الا مضمون حدیث بدون اینکه پیامبر به آن تصریح کند هم نزد همگان روشن و بدیهی است و نیاز به اینقدر هیاهو ندارد]. 
امّا حدیث یاد شده، نزد حفّاظ و بزرگان حدیث، از احادیث معروف و مشهور است که عده اى آن را صحیح و برخى حسن دانسته و آن را با سند از پیامبر اکرم(صلى الله علیه وآله) نقل کرده اند؛ مانند:
1  امام ابوالحسن على بن موسى الرضا(علیه السلام) در مسندش، آن گونه که در «ذخائر»(2) آمده است.
2 ـ حافظ عبدالله حاکم نیشابورى، متوفّاى (405)، در «مستدرک»(3) با تأیید صحّت آن.
3 ـ حافظ ابوالقاسم ابن عساکر، متوفّاى (571)، در تاریخ شام.(4)
4 ـ حافظ ابوالعبّاس محبّ الدین طبرى، متوفّاى (694)، در «ذخائر».(5)

5 ـ حافظ ابوالفضل ابن حجر عسقلانى، متوفّاى (852)، در «إصابه».(6)، (7)

منبع:

(1). منهاج السنّة، ج 2، ص 170.

(2). الذخائر، ص 39.

(3). المستدرک على الصحیحین، ج 3، ص 154 (ج 3، ص 167، ح 4730).

(4). تاریخ مدینة دمشق، ج 1، ص 434؛ و در مختصر تاریخ دمشق، ج 2، ص 269.

(5). الذخائر، ص 39.

(6). الإصابة، ج 4، ص 378.

(7). گردآوری از کتاب: گزیده ای جامع از الغدیر، علامه شیخ عبدالحسین امینی، ترجمه محمد حسین شفیعی شاهرودی، موسسه میراث نبوت، چاپ سوم، ص 311.